پيشواي مبارزه صبورانه

پایگاه خبری البرزما- بیست و پنجمین روز ماه رجب، مرثیه خوان داغ مردی است که هر لحظه زندگی اش، خنجری بود بر قلب آنان که نخل تناور امامت را سوخته می خواستند. هفتمین پنجره ای که رو به دریا باز می شد و جزر و مدّ نگاهش، زمین و آسمان را به خضوع وا می داشت.
او زندان را حقير كرد و به تاريخ تشيع پيام داد كه شايد گاهي نياز باشد مبارزه را از درون زندان و از پشت ديوار بلندي كه فكرهاي كوتاه بر دور انسانهاي بزرگ كشيده اند آغاز كرد و از همين مسير زياده طلبان و خودخواهان را عبرت آموخت.

25 ماه رجب مصادف با 23 فروردين سالروز شهادت پيشوايي از شيعيان است كه با شيوه مبارزه صبورانه و فرو خوردن خشم و نفرت توانست ظالم زمان خود را – كه تصور مي كرد امام عاشقان را اگر به غل و زنجير ببندد مسير عدالت خواهي مسدود خواهد شد – رسوا كرد.

امامي كه وقتي شهادت را در آغوش مي كشد و با كوچه هاي غريب كاظمين وداع مي كند، حلم و بردباری اش زبا نزد خاص و عام است و با توسل به همين ويژگي در برابر ناملایمات روزگار بردبارانه دوام مي آورد و رفتارش با دشمنان و بد اندیشان شرمندگي براي آنها به ارمغان مي آورد.

تاریک نشینانِ تاریک اندیش، توان نظاره بر نور را نداشتند. حاکمان جور و ستم، همواره خود را با شمشیر و سرنیزه بر مردم تحمیل می کردند. در این میان، مردی بود که بر وسعت انسانیت حکومت می کرد و با حکومت بر قلب ها، تاريخ زمان خويش را از نور معنوي وجودش مشعشع ساخت.

اربابان نادانی، می پنداشتند اگر پیشوای هفتم شیعیان را زندانی کنند، مشکل خود را حل می کنند؛ ولی نمی دانستند آنانی که به موجب شرافت ذاتی و بزرگواری و حق گویی زندانی می شوند، بر شرفشان افزوده می شود.

درود فراوان خداوند بر او که خشم خود را می خورد و بردباری را به اوج می رساند؛ او که زندان های طولانی و شکنجه های بی حد و اندازه را با متانت و بزرگ منشی می آراست و دل سنگ زندانبانان را با صبر خود حیرت زده می کرد، اكنون بارگاهش مامن خداجويان و دلدادگان است.